Coaching Days με την Πάμελα

Είμαι σίγουρος πως γίνατε κι εσείς, κάποια στιγμή, αποδέκτες ηλεκτρονικού μηνύματος που σας προσκαλούσε σε κάποια εκδήλωση με θέμα το “coaching” και ελεύθερη είσοδο. Mε θέμα δηλαδή την εξοικείωση του κοινού με κάτι που, στη χώρα μας τουλάχιστον, είναι ακόμη καινούργιο και σχετικά άγνωστο. Οι ελάχιστες πιστοποιημένες δομές (διάβαζε: εταιρείες) που δραστηριοποιούνται στον χώρο παρέχοντας

Ergo sum

Μία από τις βασικές “υποχρεώσεις” των πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα σήμερα είναι να αποδεικνύουν ότι (υπάρχει λόγος να) εξακολουθούν να υπάρχουν. Ακούγεται αστείο αλλά είναι μάλλον σύμπτωμα της αρρωστημένης κατάστασης του όλου πολιτικού σκηνικού. Και, βεβαίως, εξαιρετικά λυπηρό. Αφορά δε όλα τα κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου. Μάλιστα, όσο πιο υψηλά ποσοστά έχει πετύχει το κόμμα στην

Πάρε τα Λεφτά και Τρέχα

Αυτό που κατ’ εξοχήν διαπιστώθηκε κατά το επτάμηνο μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, ήταν η αυξανόμενη δυσκολία ερμηνείας των πολιτικών εξελίξεων αλλά και διατύπωσης προβλέψεων με βάση την παραδοσιακή «πολιτική λογική» στην οποία όλοι – αναλυτές, σχολιαστές και κοινό, ήμασταν συνηθισμένοι. Ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε εξ αρχής αποφασισμένος να ανατρέψει κάθε αντίληψη «λογικώς αναμενόμενου» προτιμώντας

Λουκουμάδες μη-σε-μέλει

Προσωπικά, θα έλεγα ότι «ταπεινωμένος» νοιώθω δυστυχώς από συμπολίτες μου: όσους ανάρτησαν (και συνεχίζουν ν’ αναρτούν) στα κοινωνικά δίκτυα σκίτσα με αναπηρικά καροτσάκια να καίγονται ως απάντηση σε δήθεν «ευχές» εκατομμυρίων πολιτών, όσους ασεβούν πάνω στα ευρωπαϊκά σύμβολα, την σημαία εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών, διακοσμώντας την με ναζιστικές σβάστικες, όσους προβάλλουν χαρτί υγείας με τα αστεράκια

Τα Απομεινάρια μιας Μπλόφας

Δημοψήφισμα. Θυμάμαι αμυδρά δύο δημοψηφίσματα στη ζωή μου, το πρώτο της Χούντας το καλοκαίρι του 1973, το δεύτερο αμέσως μετά την Μεταπολίτευση, χειμώνα του 1974. Και τα δύο με αντικείμενο το Πολιτειακό, στο οποίο τελικά δόθηκε ξεκάθαρη και τελεσίδικη λύση. Θυμάμαι, πολύ πιο έντονα, την πρόταση του ΓΑΠ λίγο πριν τις «μοιραίες» (για κείνον) Κάννες,

Ταπεινοί, όχι ταπεινωμένοι

Επαναλαμβανόμενη επωδός των σχολίων πάσης φύσεως κυβερνητικών -πρωτίστως- στελεχών και αξιωματούχων, αλλά και όλων εκείνων που προτάσσουν την περίπου αναγκαστική υπερηφάνεια της καταγωγής, της Ιστορίας και του Έθνους ως στοιχείων μιας ιδιότυπης ανωτερότητας, είναι εσχάτως η φράση «θέλουν να ταπεινώσουν την Ελλάδα» (ή «να εξευτελίσουν την Ελληνική κυβέρνηση» ή ακόμα «να ταπεινώσουν όλους τους Έλληνες»).

Ξύπνα, Αλέξη Τσίπρα!

Η χθεσινή συγκέντρωση πολιτών στο Σύνταγμα με κεντρικό σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη» κατόρθωσε να καταστεί, ήδη πριν την επιτυχημένη ολοκλήρωσή της, πεδίο αντιπαράθεσης μεταξύ, κυρίως, των σχολιαστών και αναλυτών της Ελληνικής πολιτικής σκηνής ―δημοσιογράφων, επαγγελματιών και σκεπτομένων πολιτών. Ένας βασικός άξονας των συζητήσεων εστιάζει στον βαθμό “αντικυβερνητικότητας” (sic!) της συγκέντρωσης. Ο προβεβλημένος ευρωβουλευτής του ΣυΡιζΑ Δ.