Hot chocolate

Αμερικάνικες μόδες

Έκλεισε την πόρτα του ψυγείου προσεκτικά, αθόρυβα. Φέγγοντας τη λεία του με το φακό, ξετύλιξε λαίμαργα το γλυκό, σχίζοντας το λεπτό περιτύλιγμα. Στη θέα της σοκολάτας, ένοιωσε τα γόνατά του να τρέμουν. Οπισθοχώρησε και σωριάστηκε απαλά πίσω από τον πάγκο της κουζίνας. Την ώρα που έφερνε το λάφυρο στο στόμα του, ο φακός τρεμόπαιξε κι έσβησε. Έκλεισε τα μάτια και δάγκωσε, απαλά κι αποφασιστικά. Μια θερμή γλύκα τον διαπέρασε κάνοντάς τον ν’ ανατριχιάσει. Το επόμενο δευτερόλεπτο, η πόρτα της κουζίνας άνοιξε ξαφνικά και κάποιος μπήκε στα σκοτεινά ακροπατώντας. Λούφαξε, ένα με τον πάγκο, ένα με το πάτωμα. Η καρδιά του χτύπησε ακανόνιστα. Η μπουκιά έλυωνε στο στόμα του.
Ένα χέρι σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου: ακούστηκε το «τουτ-τουτ» της γραμμής μέχρι που γρήγορα, ανυπόμονα πατήματα των πλήκτρων το κάλυψαν με τους ψηφιακούς ήχους κλήσης. Άκουγε μια γοργή ανάσα στο σκοτάδι της κουζίνας, αυτός κρατούσε την αναπνοή του.
«Κοιμάσαι;» ψιθύρισε από πάνω του η φωνή της μικρής του κόρης. Η Αννούλα του; Στις 3 το πρωί; Κάτι θα’παθε κάποια φίλη της, σίγουρα. Ας άκουγε να δει!
«Δε με παίρνει ύπνος, μωρό» Μωρό; Μωρέ, μωρέ θα είχε πει. Έτσι μιλάνε τα εφηβάκια μεταξύ τους. Τέντωσε τ’ αυτί του. Η κόρη του γουργούρισε.
«Έλααα, αρκουδάκο μου, μου λείπεις, δεν το καταλαβαίνεις;» Αρκουδάκος; Ποιά μπορούσε να αποκαλεί η μικρή του «αρκουδάκο» – α, σίγουρα εκείνη τη μελαχροινή κολλητή της, εκείνη την κάπως τριχωτή, του διέφευγε τ’όνομά της — Τζίνα; Τζένη; Προσπάθησε να δει στο αχνό φως του ψηφιακού ρολογιού. Τζίφος.
«Μμμμμουάτς!» Ο ήχος ενός πνιχτού φιλιού που έσκασε πάνω στ’ ακουστικό τον έκανε σχεδόν να πηδήξει όρθιος. Κρατήθηκε. Σιγά-σιγά, πήρε μια ανάσα.
«Μμωρό μου, ό,τι θέλεις καβλάκι μου…» Ψυχραιμία τώρα. Ψυχραιμία Κώστα! Όνειρο θα’ ταν. Υπογλυκαιμίας. Παραισθήσεις στέρησης σοκολάτας. Ακίνητος.
«Ααααχ, τι καλά να ήσουν εδώ… Μη, μηλές τέτοια, μωράκι, το ξέρω, σε θέλω, αγόρι μου» Δεν ήταν δυνατόν! Η Καίτη θα του ‘στησε φάρσα! Συμπαιγνία!
«Μμμμ..μωρό μου, πες μου με τρελλαίνεις… μμμμ..ωρό μου σε θέλω τώρρρααα.. μμμμ….» Σίγουρα. 100%. Η γυναίκα του. Τον είχε ανακαλύψει που έτρωγε τα γλυκά, κάθε νύχτα, τις σοκολάτες, του την είχε στήσει, είχε δασκαλέψει την Άννα τους — μα, την Αννούλα; Την περασμένη άνοιξη είχε κλείσει τα δεκατέσσερα, γαμώτο, τα δεκατέσσερα! Είχαν τρελλαθεί κι οι δυό τους; Γιατί; Γιατί;
«Ναι μωρό μου, μμμμ..ναι αγάπη μουναιμμμμ, κι εγώ….ναι κάβλαμου, ολόκληροσεθέλλλωμμμ.. έλα, έλαμου, ναι, στοστόμαμουμμμ…» Εγκεφαλικό! Θέλανε να πάθει εγκεφαλικό! Η σκρόφα, για πέντε σκατοσοκολάτες! Όχι. Όχι!

Λιποθύμισε καθιστός κι η λυωμένη μπουκιά σοκολάτας χύθηκε απ’ το στόμα στο σαγόνι του και έτρεξε, ρυάκι, λερώνοντας ανεπανόρθωτα το λευκό φανελάκι του.

[Το κείμενο αυτό γράφτηκε για το Σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής του Αλέξη Σταμάτη στο Μουσείο Ηρακλειδών.]