Μπισκότα

Στο βάθος, η θάλασσα, καλημέριζε ανταριασμένη. Το φως του ήλιου σα να’ταν πιο ψυχρό, εκτός αν το μελτέμι επηρρέαζε την ίριδα του ματιού. Ψηλά, στον ουρανό, διαλυμμένα σύννεφα κυνηγιόντουσαν αλλάζοντας συνεχώς σχήμα, προτού χαθούν αριστερά απ’ το οπτικό του πεδίο προς νότο. Ένα τελευταίο έμοιαζε λίγο με βροντόσαυρο που έσκυβε να φάει, μέχρι να γυρίσει να το ξαναδεί, ο λαιμός του είχε μεταμορφωθεί σε ξιφολόγχη που την έσπρωχνε σε μια κοιλιά ένας ουγενότος. Έκλεισε τα μάτια και αφουγκράστηκε το τοπίο. Μπροστά του ακριβώς, η μεγάλη βελανιδιά θρόιζε· ένα τζιτζίκι άρχισε ξαφνικά να τραγουδά, έπειτα κι άλλο, κι άλλο. Ο βόμβος τους δεν ήταν συνεχής, σταμάταγαν και ξανάρχιζαν ανάλογα με το φύσημα του κρύου αέρα. Καθώς μια δυνατή ριπή ανέμου σήκωσε σύννεφο σκόνης απ’ τον κατάστεγνο χωματόδρομο και λύγισε τις νεαρές πικροδάφνες που μάταια προσπαθούσαν να παραστήσουν το φράχτη, αυτός χαμογέλασε στη σκέψη του επερχόμενου φθινόπωρου. Δεν ήταν μακρυά πια.

Το παλιό, ξεβαμμένο τραπέζι στο στεγάδι του σπιτιού παρακαλούσε για επισκευή – ή τουλάχιστον συντήρηση. Οι ακριανές τάβλες είχαν πιτσικάρει απ’ τις βροχές στις οποίες είχε ολοφάνερα εκτεθεί χωρίς καν την προστασία μιας στρώσης βερνικιού. Στρεβλωμένες περίεργα, έδιναν στο τραπέζι όψη χαλασμένης γόνδολας. Ο Η. κάθισε προσεκτικά σε μια ολοκαίνουργια ψάθινη καρέκλα και παρατήρησε με αφοσίωση τα περιεχόμενα του δίσκου που είχε ακουμπήσει λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα στην επιφάνεια του τραπεζιού. Η λάμπα με το ψάθινο ΙΚΕΑ καπέλο που κρεμόταν απ’ την καλαμωτή, πάνω του, κουνήθηκε με ορμή απ’ τον αέρα και του απέσπασε προσωρινά την προσοχή. Υπολόγισε ότι δεν κινδύνευε και επανέφερε το βλέμμα του στο δίσκο. Ήταν ένας φτηνιάρικος ξύλινος δίσκος με πτυσόμενα πόδια, προορισμένος για σερβίρισμα στο κρεββάτι. Μια σκούρη, ξεραμένη κηλίδα (από μαρμελάδα;) φάνταζε σαν πετράδι ακριβώς στη μέση της φαρδιάς πλευράς του. Δύο άσπρα μικρά μπωλάκια γεμισμένα με καφετί κρεμώδες περιεχόμενο πλαισίωναν ένα πακέτο μπισκότα «Πτι Μπερ Παπαδοπούλου Ολικής Άλεσης». Με χέρια σταθερά, αποφασιστικά, άδραξε το πακέτο και το άνοιξε τραβώντας με δύναμη το ειδικό κορδελάκι του σελοφάν. Δυό μπισκότα γλύστρισαν στο χέρι του καθώς απελευθερώθηκαν. Τα ένοιωσε τραγανά και καλοψημένα.

Με μια έξυπνη κίνηση των δακτύλων του, το πρώτο μπισκότο κόπηκε ακριβώς στη μέση, τρια-τέσσερα ψίχουλα στόλισαν τη λουλουδάτη επιφάνεια του δίσκου. Πήρε με το δεξί του χέρι το ένα κομμάτι και το βούτηξε στο αριστερό λευκό μπωλ. Η σοκολατένια κρέμα τυλίχτηκε στο μπισκότο σαν ερωτευμένη έφηβη που κολλάει στο κορμί του αγαπημένου μπασκετμπωλίστα συμμαθητή της μετά από νικηφόρο αγώνα. Αργά-αργά, σήκωσε το μπισκότο συμπαρασύροντας ικανή ποσότητα σοκολατένιας κρέμας. Περίμενε ν’ αποχωριστούν οι τελευταίες κλωστές που συνέδεαν το μπωλάκι με το μπισκότο και το έφερε, σχεδόν τελετουργικά, στο στόμα του. Χωρίς να λερώσει τα χείλια του με τη σοκολάτα, με τα μάτια κλειστά και τα ρουθούνια ολάνοικτα, έκλεισε το στόμα και μάσησε.

Η έκρηξη της γεύσης στο στόμα του έκανε τ’ αυτιά του σχεδόν ν’ ανατριχιάσουν. Η γλώσσα του επιδόθηκε σε σλάλομ ώστε ν’αγγίξει όσο το δυνατόν περισσότερες όψεις του πολτού που σχηματιζόταν μέσα στη στοματική του κοιλότητα όσο η μάσηση συνεχιζόταν. Σχεδόν ένα λεπτό μασουλούσε· μετά, σταμάτησε και πήρε ανάσα. Είχε όλα τα στοιχεία που χρειαζόταν. Μέσα απ’ το σπίτι, ακούστηκε ο ήχος ενός βιολιού, σίγουρα από κάποιο ραδιόφωνο που άναψε ξαφνικά. Δεν αναγνώρισε το σόλο. Όταν απάντησαν τα έγχορδα, κατάπιε.