Οι αφισοκολλητές του facebook

Το ιδανικό γραφείο του ηλεκτρονικού αφισοκολλητή πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης.

Οι καιροί αλλάζουν. Είχα ανεβάσει παλιότερα ένα ποστ στο blog για τους αφισοκολλητές των φοιτητικών μου χρόνων και πώς κάποιοι απ’ αυτούς αργότερα “εξαργύρωσαν” τις κρύες νύχτες που έτρεχαν με τις βούρτσες και τους τσιλιαδόρους για μια καρέκλα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Μεταξύ μας αναπτύχθηκε σταδιακά μια απόσταση, ένα ψύχραμα, παρά το γεγονός ότι τη νεανική μας φιλία ποτέ δεν τη “χαλάσαμε”. Σήμερα, επανέρχομαι σ’ ένα αντίστοιχο φαινόμενο που βιώνουμε καθημερινά στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης, όπως το facebook. Κάποια στιγμή πριν από μήνες είχα παρομοιάσει το facebook με τα καφέ που συχνάζαμε παλιά, επισημαίνοντας τις πολλές θετικές πλευρές που η τεχνολογική πρόοδος πρόσθεσε στην επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων. Πέρα απ’ την ασύγκριτη ζεστασιά του βλέμματος ή του χαδιού που φυσικά δεν διαθέτουν, οι ηλεκτρονικές λεωφόροι προσφέρονται για ευρύτατη κοινωνικοποίηση. Για χιούμορ, για φλερτ, για κοινωνικές γνωριμίες ή ακόμα και για πολιτικές τοποθετήσεις και σχολιασμό. Έχοντας μάθει πόσο αποτελεσματικό μπορεί να φανεί το internet από μια πολιτική καμπάνια όπως του Ομπάμα, οι εγχώριοι μιμητές κατέκλυσαν το μέσο, μάλλον ασυγκράτητοι και οπωσδήποτε αγνοώντας ή παραβιάζοντας κάθε έννοια δεοντολογίας (netiquette). Σημειώνω ότι δεν αναφέρομαι σε “τακτικούς” μπλόγκερς, δημοσιογράφους ή μη-δημοσιογράφους που αναρτούν άρθρα ή αναπαράγουν άρθρα από τα παραδοσιακά μέσα. Τα σχόλια αφορούν κατά κύριο λόγο μη επαγγελματίες του γραπτού λόγου που έχουν μια (υπερφουσκωμένη) κομματική ταυτότητα.

Αν οι τοίχοι και οι κολώνες της ΔΕΗ διαθέτουν πεπερασμένο εμβαδό το οποίο έθετε τα όρια της κλασικής αφισοκόλλησης, το internet είναι ο παράδεισος του ηλεκτρονικού αφισσοκολητή. Δεν έχει τέλος. Ή τουλάχιστον, έτσι το βλέπει ο αφισοκολλητής. Χωρίς να υπεισέλθουμε σε διαδικασίες ταξινόμησης (αν μιλάμε δηλαδή για “κομματόσκυλο”, επίδοξο στέλεχος, υποψήφιο πολιτευτή ή απλό οπαδό), υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής που χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά του: πιστεύει ακράδαντα ότι η κομματική του επιλογή είναι η μόνη ορθή και έχει κάνει τάμα να ξεμπροστιάσει τα αίσχη των αντιπάλων κομμάτων. Για να επιτύχει το σκοπό του, χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που του παρέχουν οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης (facebook, twitter, friendfinder) και φυσικά ως πρωτογενές υλικό επιλέγει ελεύθερα από το πλούσιο περιεχόμενο του internet (blogs, portals, ειδησεογραφικά sites, feeders και aggregators). Eπιπλέον, συμμετέχει και σε μια ευγενή άμιλα με ομοϊδεάτες του. Υπάρχει ένα ανταγωνιστικό πάθος σε σχέση με το ποιός θα βγάλει πρώτος το σχόλιο, ποιός θα εντοπίσει πρώτος την τελευταία γκάφα του αντιπάλου, ποιός θα κινητοποιήσει τις μάζες αποτελεσματικότερα. Αυτό απλώς πολλαπλασιάζει τον θόρυβο (και, καθώς η επιφάνεια κάθε οθόνης είναι επίσης πεπερασμένη), στέλνει απλώς τις αναρτήσεις στα αθέατα “older posts” ταχύτερα.

Κομματικά, η συντριπτική πλειοψηφία των αφισοκολλητών στηρίζουν την (σημερινή) αξιωματική αντιπολίτευση. Αυτό είναι λογικό, καθώς υπάρχει απτός λόγος δραστηριοποίησής τους: η προοπτική να είναι πολύ σύντομα κυβέρνηση (και άρα να απολαύσουν ενδεχομένως κάποια ανταποδοτικά ωφελήματα εξ αιτίας της θετικής κομματικής τους παρουσίας και στο διαδίκτυο). Δεν έχω πετύχει ως τώρα κάποιον που να τάσσεται αναφανδόν υπέρ της κυβέρνησης. Αυτό δεν είναι περίεργο, αφ’ ενός γιατί θέλει πολύ κουράγιο να σηκώνει κάποιος τη σημαία μιας τέτοιας κυβέρνησης [εκτός κι αν είναι ανώτερο κυβερνητικό στέλεχος, τέτοιοι όμως δεν περιλαμβάνονται στις γνωριμίες μου και άρα δεν βλέπω τι μπορεί να κάνουν στο facebook], αφ’ ετέρου διότι έχει επικρατήσει αυτή η πολιτικά απαράδεκτη τρομοκρατία της λέξης “Δεξιά/δεξιός” η οποία εκτοξεύεται σαν ύβρις και δυναμιτίζει οποιονδήποτε καλώς εννοούμενο διάλογο. Δεν γνωρίζω κανέναν που να ισχυρίζεται ότι είναι “δεξιός”. Γνωρίζω πολλούς ψηφοφόρους της Ν.Δ. αλλά όλοι, όταν ερωτηθούν, δηλώνουν κεντρώοι ή φιλελεύθεροι. Ο μπαμπούλας της λέξης “Δεξιά” όμως τους αποτρέπει από το να αφισσοκολούν ηλεκτρονικά -τουλάχιστον συστηματικά. Είναι μια παλιά σημειολογική “νίκη” της Αριστεράς την οποία χρησιμοποιεί άκρατα (και άκριτα) σήμερα ο κάθε δραστήριος αφισοκολλητής του ΠΑΣΟΚ.

Ο καλός αφισοκολλητής δεν κοιμάται ποτέ. Ή κοιμάται, αλλά ο feeder του δουλεύει. Το μάτι του έχει εξασκηθεί να εντοπίζει την κατάλληλη είδηση και το μυαλό του είναι πλήρες κομματικών τσιτάτων ώστε να προσθέσει τον κατάλληλο τίτλο ή το κατάλληλο σχόλιο και να την “κομματικοποιήσει”. Αυτή η διαδικασία ενίοτε περιλαμβάνει και διαστρέβλωση, αλλά γίνεται “για το καλό του τόπου” ή “για να φύγει η Δεξιά”. Γνωρίζει τους αρθρογράφους των φίλα προσκείμενων εφημερίδων και τι μπορεί να περιμένει από αυτούς. Εντοπίζει ακόμα τυχόν αμέλειες των αντιπάλων και τις μεγεθύνει όσο μπορεί. Η μεγάλη του επιτυχία είναι η πρωτιά σε ξενόγλωσση (άρα δήθεν “αντικειμενικότερη”) πηγή που μπορεί να χρησιμοποιήσει προς όφελος του κομματικού marketing. Πέραν του πρωτογενούς υλικού, ο αφισοκολλητής φροντίζει και για την προβολή των αναρτήσεων του αλλά και για την (αμοιβαία) στήριξη αναρτήσεων ομοσταύλων αφισοκολλητών. Βάζει σχεδόν πάντα το πρώτο “Ι like” στα posts του (κάτι το οποίο εκτός από βλακώδες είναι και γελοίο, αλλά βοηθάει στο να μαζέψει το post “πόντους” για να εμφανίζεται στις οθόνες άλλων χρηστών) και καθημερινά κάνει μια βόλτα ώστε να δώσει “likes” στους κομματικούς του φίλους. Το ίδιο περιμένει να κάνουν κι αυτοί. Και το κάνουν. Και κάτι ακόμα: ο αφισοκολλητής δεν αφήνει τα posts του στην τύχη τους. Καραδοκεί και απαντά σε κάθε σχόλιο, καμιά φορά δε διαγράφει κι ένα ανεπιθύμητο σχόλιο…

Σε ποιούς απευθύνονται οι αφισοκολλητές; Εδώ η υπόθεση έχει γέλιο. Εκ της δομής του facebook απευθύνονται πρωτίστως στους “φίλους” τους. Βεβαίως οι δημοσιεύσεις μέσω notes είναι ορατές στον οποιονδήποτε, αν αυτό επιλέξει ο χρήστης. Ένας βομβαρδισμός όμως από “αφίσες” τέτοιου τύπου ενεργοποιεί το ανακλαστικό “hide” οπότε ο κόπος του αφισοκολλητή πάει χαμένος: δεν εμφανίζεται στις οθόνες αυτών που επιδιώκει να επηρρεάσει! Θα περίμενε λοιπόν κανείς (α) να τηρεί ο καλός αφισσοκολητής τα προσχήματα και να αφισοκολλά με μέτρο, αλλά και (β) να διευρύνει με ασταμάτητες προσκλήσεις τον αριθμό των “φίλων” του. Ε, τίποτα απ’ τα δύο δεν συμβαίνει. Εκτός του ότι οι αφισοκολλητές είναι πραγματικά ασυγκράτητοι, επιλέγουν να διαγράφουν όσους διαφωνούν μαζί τους ή με την πρακτική τους! Καταλήγουν λοιπόν να απευθύνονται μόνο στους ομόσταυλους τους, ή έστω και σε κάποιους που δεν χρησιμοποιούν το facebook τόσο πολύ ή τόσο συχνά και δεν αντιδρούν. Φανταστείτε το ισοδύναμο μιας αφισοκόλλησης δρόμου: το ΚΚΕ να σηκώνει πανώ μόνο στον Περισσό, γύρω απ’ το σπίτι του Λαού. Φοβερή διεισδυτικότητα καμπάνιας. (Μπερδεγουέη, το ΚΚΕ δεν αφισοκολλά στο facebook. Ή δεν έχω φίλους ΚΚΕ. Καλά να πάθω.)

Προσωπικά, δεν έχω αντιπαρατεθεί με αφισοκολλητές. Είναι καλοπροαίρετα παιδιά κατά βάθος. Ίσως να τους λυπάμαι λίγο, αλλά δεν τους το είχα πει έγκαιρα. Εκεί γύρω στις ευρωεκλογές τα είχα πάρει λίγο διότι δεν άντεχα να διαβάζω την κακοποίηση των αριθμών των αποτελεσμάτων (διάολε, ο αριθμός των ψήφων είναι απόλυτος!), αλλά ηρέμησα καθώς όσα αναρτώ είναι συνήθως χιουμοριστικά και βάλλουν κατά πάντων. Αυτό πιθανώς να ξεγέλασε μερικούς αφισοκολλητές που έσπευσαν να με κάνουν “φίλο” αλλά γρήγορα με κατέταξαν στους ανεπιθύμητους που δεν σέβονται τον Αρχηγό τους και με μπλόκαραν(!). Εν πάσει περιπτώσει, δεν κάνω δωρεάν ψυχανάλυση σε κανέναν. Όλοι κάποια στιγμή θα βρούν το δρόμο τους και θα σηκωθούν απ’ τη λεκάνη τους. Εγώ στο μεταξύ, πάω σε μια συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ.